Waarom ik iedere moeder haar eigen altaar gun

Waarom ik iedere moeder haar eigen altaar gun

Waarom ik iedere vrouw een eigen altaar gun.

Heb jij thuis een plek die helemaal voor jou is? 
Waar jouw spullen liggen en waar jij je terug kunt trekken en je op te laden?
Om de dingen te doen die je puur doet omdat ze belangrijk zijn voor jou?

Een altaar is een prachtige manier om daar vorm aan te geven. 

Een altaar is een gewijde plek. Een tafel, kastje, schaal of kleed (of zoals mijn vriendin Camile altijd zegt: ‘desnoods één plank in een kast’) met daarop de dingen die heilig zijn voor jou. Met heilig bedoel ik: voorwerpen, afbeeldingen, foto’s etc., die jou herinneren aan wat er echt toe doet in jouw leven. Waar wil jij jouw leven aan wijden? Het woord ‘heilig’ wordt in verband gebracht met ‘heelheid’, dus je kunt je altaar ook vullen met dingen die jouw herinneren aan je heelheid. De magische lijm die jou heelt als je je gebroken voelt. Je kunt het ook zien als symbolen voor die krachten die jij graag in je leven toe wil laten. Of dat nu de energie van vuur, water of lucht is, de aanwezigheid van een engel, Moeder Aarde, een totemdier, of Geduld, Vergeving, Eigenwaarde, Liefde, Inspiratie of wat dan ook.

Naast een verzamelplaats voor heilige voorwerpen, is een altaar een plek om je terug te trekken en heilig werk te doen. Of dat voor jou nu mediteren, schrijven, bidden, drummen, dansen, huilen, masturberen, zingen, chanten, kleien of schilderen is;
wat jou je weer heel laat voelen en je weer oplaadt: dát is jouw heilige werk. 
Je altaar nodigt je uit om terugkerende of spontane rituelen uit te voeren: bewuste handelingen die voor jou betekenis hebben. Of je nu intenties schrijft bij de Nieuwe Maan en die briefjes op je altaar plakt, met je favoriete olie of crème je handen masseert, een intuïtieve familieopstelling doet of simpelweg een kaars brandt voor iets of iemand; door dit jouw rituelen consequent bij je altaar uit te voeren, laad je deze plek op met energie, intentie en herinnering. 

Zo kan jouw altaar een anker worden, dat jou na een tijdje opladen al tot rust of in een bepaalde stemming weet te brengen door er alleen maar naar te kijken of er even bij te gaan zitten. Altaren die lange tijd zijn opgeladen met spiritueel werk, kunnen dit effect ook op anderen hebben. Eer je altaar, door er bijvoorbeeld verse bloemen op te leggen, dingen die je vindt in de natuur, of een vers schaaltje water, een nieuwe kaars. Verplaats en vervang voorwerpen om je altaar aan te laten sluiten bij wat er nú belangrijk voor je is. Maak je altaar schoon, fysiek met een doekje en/of energetisch met salie. Door je altaar te eren, eer je wat echt belangrijk voor je is en eer je dus ook jezelf. 

Uiteindelijk is je altaar een visuele reminder dat jij ertoe doet. Een aantrekkingspunt en om je regelmatig terug te trekken om je te herinneren aan wat er werkelijk toe doet en om jouw heilige werk te doen. Dit helpt je om steeds dieper en gemakkelijker in contact te komen met jouw innerlijke waarheid & wijsheid.

Waarom ik iedere moeder een eigen altaar gun

Mijn dochter weet dat mijn altaar heilig is.

En ook al ontging de betekenis van het woord haar, toen ze als tweejarige net groot genoeg was om bij mijn altaartafel te kunnen; de mysterieuze klank ervan en de ernst waarmee ik het uitsprak, boezemde haar wel respect en ontzag in. In die zin voelde ze de betekenis van het woord juist perfect aan! Lou was in het bijzonder fan van mijn totemdier van het noorden: een slakje gemaakt van klei, met een écht slakkenhuisje op zijn rug. Toen ze hem voor het eerst oppakte, zei ik nog tegen mezelf: ‘Ach doe niet zo moeilijk, Monique, laat haar toch met dat slakje spelen als ze ‘m zo leuk vindt – als ie stuk gaat maak je toch gewoon een nieuwe?’

Maar dit was niet innerlijk waar voor mij. Hoe ik het ook probeerde te relativeren, in mijn lijf voelde ik een ferme weerstand, iedere keer dat zij het kleine slakje oppakte. In alle eerlijkheid zou ik het echt heel erg vinden als hij stuk zou vallen. Niet alleen om de liefde waarmee ik ‘m had gemaakt, maar ook om waar deze slak voor mij voor stond en wat hij me in een trancereis had geleerd: om de dingen op mijn eigen tempo te doen, met oog voor detail en me te realiseren dat zodra ik een bepaalde kant op was vertrokken, we ons al in die windrichting begaven en er dus geen enkele haast was, omdat we ons al in onze bestemming bevonden. Naast deze symbolische betekenis, ging het nog verder: dit ging ook over mijn recht om te zeggen: ‘Dit is van mij.’ ‘Dit is van mij en het is belangrijk voor me. Ik heb het recht om te bepalen wie hier aankomt en wanneer, op welke voorwaarden, of helemaal niet.’ En dus legde ik haar (en mezelf) uit dat dit een heilig slakje was. ‘Heilig betekent: iets dat belangrijk is voor mij, dat ik graag heel wil houden en waar anderen niet aan mogen komen zonder mijn toestemming. Ik bepaal of je eraan mag komen, wanneer en hoe lang. En daar ga ik niet over in discussie.’

Zo leren mijn dochter en ik samen, via mijn altaar, dat een vrouw, een moeder, het recht heeft om dingen voor zichzelf te hebben. Om te mogen beschermen wat belangrijk, wat heilig is voor haar is. En de dingen te doen die alleen voor haarzelf belangrijk zijn. En dat zij bepaalt welke dingen dat zijn. Al is het een zelfgemaakte slak van klei. Dat is meteen haar voorbeeld voor hoe zij zichzelf mag respecteren als ze later zelf moeder wordt. Het leert haar dat een vrouw het recht heeft haar grenzen aan te geven en dat die niet onderhandelbaar zijn. 

Op een ander moment heb ik haar uitgelegd dat haar vagina heilig is. Dat haar hele lichaam heilig is. En dat zij dus mag bepalen wie eraan komt, wanneer en hoe lang, of helemaal niet. Dat zij de grenzen bepaalt en dat die niet onderhandelbaar zijn.

Waarom ik ieder kind een moeder met een eigen altaar gun

Dr. Brené Brown zegt: “Kinderen leren grenzen stellen door hoe ze zien dat jij je eigen grenzen bewaakt.” Als je toegeeft, geef je je kinderen het voorbeeld dat het okay is om onder druk te bezwijken en je grenzen bij te stellen. Ze geeft daarbij dit voorbeeld: “ Stel dat mijn dochter Ellen aandringt en zegt ‘Maar ík wil het wel, ik wil het zooo graag!’ en ik ga overstag. Tien jaar verder. Ze is zestien jaar en zit op de achterbank van een auto, samen met een jongen met wie ze op date is. En hij dringt aan en zegt ‘Maar ík wil het wel, ik wil het zooo graag.’ Dan heb ik haar voorgeleefd dat het okay is om toe te geven op het moment het lastig is om ‘nee’ te zeggen.”

Als Lou tóch mijn slakje pakt, met haar welbekende, superschattige ‘ik weet dat het niet mag maar ik wil het zo graag’ – lachje, dan lach ik even liefdevol terug en meestal is mijn geopende hand met betekenisvolle blik en de tekst ‘dat is mijn heilige slakje’ genoeg voor haar om het slakje terug te geven, hoe jammer ze dat ook vindt. Als ze ‘m stevig vasthoudt of er zelfs mee wegrent, pak ik het slakje af en spreek haar streng toe. ‘Ik begrijp hoe lief je het slakje vindt. Maar het is mijn slakje en ik bepaal of je ‘m vast mag houden. Ja, daar mag je teleurgesteld over zijn.’ Uiteindelijk zijn we samen een slakkenhuisje gaan zoeken in de tuin en hebben we daar een slakje speciaal voor haar van gemaakt. Dit is haar heilige slakje en zij mag bepalen wie hem vasthoudt, wanneer en hoe lang. Heerlijk vindt ze dat: ‘Ik bepaal over mijn slakje.’

Als ze gedachteloos aan mijn lijf zit te friemelen en ik zeg ‘stop’ en ze stopt niet, vraag ik of ze me heeft gehoord. Gaat ze dan nog door, dan word ik boos. Ik heb me daar een tijdlang schuldig over gevoeld, dat boos worden. Tot ik me, mede dankzij het voorbeeld van Brené Brown met haar dochter, realiseerde dat dit precies het voorbeeld is dat ik Lou mee wil geven: als iemand aan haar lijf wil zitten en niet luistert naar haar ‘stop’, hoop ik van harte dat ze boos wordt. En ja, dan hoop ik ook dat als hij of zij dan doorgaat, dat ze die persoon dan wegduwt. En dus duw ik mijn dochter (uiteraard door het verschil in kracht niet harder dan nodig) weg als zij over mijn grenzen gaat. Dat is geen straf, maar een consequentie van over grenzen gaan.

Als ze vervolgens schrikt of gaat huilen door mijn boze stem of handelen, dan ben ik meteen weer haar veilige ruimte, waarin ze deze gevoelens mag uiten. ‘Ik begrijp dat je verdrietig/boos/bang wordt als mama je wegduwt. Dat is okay. Het is niet okay om aan mijn lijf te komen als ik ‘stop’ zeg. Omdat je toch doorging, heb ik je weggeduwd.’ Daarna geef ik haar liefdevolle aandacht en vertel haar dat ze bij mij mag leren en fouten mag maken en dat ik nog evenveel van haar houd. Zo klein als ze is, is dit voor haar verre van verwarrend, het is juist glashelder:

Wees als een leeuwin, die, getergd door één van haar welpjes die maar in haar oor blijft bijten, een zachte knauw teruggeeft. Waarna ze het welpje liefdevol begint te likken, waarmee ze zegt:
‘Wat je deed was niet okay én ik hou onvoorwaardelijk van je.’

Het hebben van een eigen altaar gaat zoveel verder dan een tafel met mooie spulletjes. Het hebben van een eigen altaar met dingen die heilig zijn voor jou en waar jij jouw heilige werk verricht, is een geweldige metafoor én oefenterrein voor het eren, serieus nemen, verzorgen en beschermen van wat belangrijk is voor jou.

Holding space: de innerlijke ruimte dragen

Holding space: de innerlijke ruimte dragen

De rol van de doula wordt vaak aangeduid met het begrip ‘holding space’.

Letterlijk vertaald is holding space het ‘vasthouden’ of ‘dragen’ van de ruimte.

Een prachtig begrip en zeker heel waardevol, maar wat houdt dat nu eigenlijk in?

Holding space: het dragen van de innerlijke ruimte gaat mij aan het hart

Betekent het dat je doula de bevalkamer sfeervol inricht met kaarsjes, een lekker geurtje in de aroma diffuser en foto’s ophangt die jou herinneren aan momenten dat je je krachtig en verbonden voelde? Of bewaakt ze de sfeer door een prettige, empathische en menselijke manier van communiceren voor te leven? Ja, dat allemaal.

En…nog véél belangrijker (vind ik vanuit mijn ervaring als coach en als mens): als doula draag je ook zorg voor de innerlijke ruimte.

Ik bedoel daar vooral de emotionele ruimte mee, van de barende vrouw en haar partner.

Het bewaken van die ruimte gaat mij enorm aan het hart.

“Niet huilen” – het mantra van generatie op generatie

Waarom gaat mij dit zo aan het hart? Zelf kom ik uit een gezin waar het uiten van gevoelens niet vanzelfsprekend werd uitgeoefend of aangemoedigd. Ik neem dat mijn ouders niet kwalijk. Wisten zij veel: hun generatie is niet opgegroeid met Oprah en Dr. Phil. Hun generatie is opgevoed door de generatie ervoor – en zij waren al blij dat ze de hongerwinter hadden overleefd. Neemt niet weg dat ik – en vele dertigers met mij – mijn hele jeugd te horen heb gekregen: ‘Niet huilen’. ‘Niet bang zijn.’ ‘Niet zo boos doen.’ ‘Zo, klaar nu, ‘over’’. En als je dan toch doorging: ‘Wat moeten de buren wel niet van je denken?’ Dus niet alleen werd gevoel getemperd, gesust, gestopt, er werd ook een laag van schaamte overheen gelegd. Het moest er vooral niet zijn.

Het recht om te voelen wat je voelt – mijn eigen weg hierin

Het is dus niet verrassend dat ik me aangetrokken voelde tot dans, theater en muziek: een plek waar emoties er niet alleen mogen zijn, maar zelfs een podium krijgen! Ik ben nog altijd ontzettend dankbaar voor deze uitlaatklep (net als de niet-aflatende steun van mijn ouders hierin) en dat ik de eerste 10 jaar van mijn werkzame leven dit als werk heb kunnen doen. En ook al voelde ik me op het podium vaak aangetrokken tot grootse en meeslepende verhalen en rollen, een groot deel van mijn adolescentie ben ik bezig geweest met het heroveren van mijn ‘recht om te voelen wat ik voel’. Ook in mezelf merkte ik dat mijn eerste neiging bij gevoel niet is ‘omarmen en accepteren’, maar ‘wegduwen en doorbijten’. Ik herinner me een avond alleen op een hotelkamer in Wageningen, waar ik na wekenlang veel te hard werken voor televisieopnames een paniekaanval kreeg. Ik durfde niemand te bellen, laat staan hulp vragen aan een vreemde. Uit pure schaamte.

‘Your scars become lighthouses’

Ik heb sindsdien een lange weg afgelegd. Het recht om te voelen stap voor stap op mezelf veroverd. Door mezelf te laten coachen en dankzij eindeloos veel boeken, cursussen en gesprekken, door ermee te dansen en elke dag te schrijven vanuit mijn binnenwereld, durf ik te zeggen – hoewel het echt niet altijd lukt – dat het langzaam mijn tweede natuur is geworden: ja zeggen tegen wat ik voel, het erkennen, doorvoelen in m’n lijf, liefdevol tegen mezelf praten en om hulp durven vragen. ‘Your scars become lighthouses’ vind ik een prachtige uitspraak. Mijn pijn hierin en mijn weg met vallen en opstaan heeft er ook voor gezorgd dat ik als coach (en nu ook als doula) niet terugdeins voor grote gevoelens bij anderen en ook juist de subtielere emoties weet te herkennen. Mijn grootste bevestiging kwam toen mijn moeder me toevertrouwde dat zij het juist van mij heeft geleerd: het uiten van gevoel. Dus vandaar dat, nu ik doula ben, ik het bewaken van het recht van de barende vrouw om te voelen wat ze voelt, als een van mijn belangrijkste taken beschouw.

Waarom is het zo belangrijk om te mogen voelen wat je voelt?

Omdat ieder mens in essentie de diepe behoefte heeft om écht gezien te worden. Écht gezien worden we niet op ons uiterlijk en onze prestaties. Dat geeft een kortstondig gevoel van trots, maar gaat niet over wie we diep van binnen zijn. Het is voorwaardelijk. Onvoorwaardelijk gezien worden, betekent gezien worden in wat jij van binnen ervaart. Dat dit als waar en echt en belangrijk wordt beschouwd. Dat het serieus wordt genomen en erkend en met liefde en acceptatie tegemoet wordt getreden in plaats van als iets dat weg moet of een probleem dat opgelost moet worden. Juist door die erkenning kalmeer je en kun je zélf met een oplossing komen (als dat al nodig is). Dus zeg ik nu ik zelf moeder ben tegen mijn eigen dochter: ‘Huil maar liefje’ ‘Ja, natuurlijk ben je bang voor zo’n grote hond, kom maar bij me’ ‘Je mag best boos zijn dat je niet nog een ijsje mag.’

En nee daar wordt het niet erger van. Juist niet! Mijn dochter van 3 huilt echt niet om alles omdat het van mij ‘mag’, ze huilt wanneer ze huilt. En ze is dol op honden: ik sta verbaasd hoe goed ze zelf in staat is in te schatten of een hond aaibaar is of niet en bij twijfel vraagt ze het zelf aan het baasje. Geen ijsje krijgen is overigens nog steeds superstom! Ook als je er boos over mag zijn :-).

Holding space tijdens de zwangerschap

Een van mijn cliënten kreeg tijdens haar zwangerschap teleurstelling op teleurstelling te verwerken. Zij wilde voor de geboorte van haar kind een natuurlijke badbevalling zonder pijnmedicatie met hypnobirthing en bewegingsvrijheid. Iedere keer dat ik bij haar en haar partner (die steevast liefdevol en steunend haar hand vasthield) kwam, was er wel weer een stukje van die droom in duigen gevallen. Eerst kreeg ze te horen dat een badbevalling in haar situatie niet mogelijk was in het ziekenhuis van haar keuze. De keer erna had ze net te horen gekregen dat ze met 38 weken zou worden ingeleid. Toen ik bij haar was, stelde ik voor te kijken hoe ze alsnog voor een zachte landing voor haar baby (haar diepste wens) kon gaan zorgen. “Dat heeft toch geen zin? Het wordt vreselijk!” zei ze. Ze huilde en excuseerde zich voor haar tranen, die ze verbeet. “Waarom zou je niet mogen huilen?” vroeg ik haar. Ze antwoordde: “Ik weet wel dat ik die inleiding ook kan weigeren, maar dat wil ik niet. Dan moet ik ook niet zeuren toch?” Natuurlijk mag je dan zeuren! En dat heet geen zeuren, maar rouwen. Als jouw droom in duigen valt, heb je alle reden om daar om te treuren – wat de reden of je andere optie ook is. Nadat ze haar tranen alsnog de vrije loop had gelaten, wilde ze heel graag oefenen met houdingen, beweging en natuurlijke pijnbestrijding. We gingen aan de slag en na onze sessie ze stralend: “Ja, ik zie hoe bevallen zonder bad toch ook heel mooi kan worden.” Door haar gevoelens te uiten, was er ruimte ontstaan. Ruimte om te kijken naar mogelijkheden. En haar eigen weg te gaan.

Het recht om te voelen wat je voelt tijdens de bevalling

Een van mijn allereerste stage-cliënten was een vrouw die zwanger was van haar tweede kindje. Ze had een sterke wens om thuis te bevallen. Ze kreeg van haar verloskundige het advies om naar het ziekenhuis te gaan, haar kindje had in het vruchtwater gepoept. Hierdoor raakte zij in paniek. “Niet in paniek raken, niet in paniek raken!”, riepen verschillende mensen in de kamer goedbedoelend, waarop de vrouw nog meer in paniek raakte. “Laat de doula er even bij”, zei de verloskundige. Ik ging naar toe en zei iets in de lijn van wat ik graag zelf had willen horen toen ik mijn paniekaanval had in de hotelkamer. “Ik snap heel goed dat je hiervan in paniek raakt. Je wil zo graag thuis bevallen. En nu krijg je dit advies van je verloskundige, dat is niet niks. En maak je je zorgen om je baby?” Nee, ze maakte ze geen zorgen om de baby. Het was de angst voor het ziekenhuis. Ze kalmeerde en er ontstond ruimte voor de vraag: “Wat wil je zelf?” Ze dacht na over het advies, checkte in bij zichzelf en besloot haar tas te gaan pakken.

Een andere cliënt, anderhalf jaar later, ging vaginaal bevallen van haar kindje nadat haar eerste baby per keizersnede was geboren. Toen haar ontsluitingsweeën plotseling omsloegen in intense persweeën riep ze “Ik ben zo bang!!!” “Dat is okay.” zei ik. “Je mag bang zijn en je kunt het tóch, met angst en al!” En dat was ook zo: twee weeën later ving ze haar eigen baby op.

Bang zijn tijdens je bevalling is echt geen enkel probleem.

Zolang de angst er maar mag zijn.

Wees nieuwsgierig naar je binnenwereld en die van anderen

Geen enkel gevoel tijdens zwangerschap, bevalling en kraamtijd is een probleem.

Zolang het er maar mag zijn. En het uiten ervan op begrip stuit en wordt erkend. Dan komt de oplossing – of de hulpvraag – vaak vanzelf en uit de persoon zelf. Het wachten hierop vinden veel mensen moeilijk. Ik ook! We willen zo graag helpen. Zo graag fixen. Zo graag redden. Maar we hoeven niks te ‘fixen’. Mensen zijn niet kapot. Ze zijn al heel.

Holding space is het erkennen van iemands binnenwereld. De bedding zijn waar de rivier doorheen kan stromen. Door er te zijn. Door te luisteren. Te erkennen. Door vragen te stellen die voortkomen uit oprechte nieuwsgierigheid naar de innerlijke beleving van de ander. Dat is niet alleen weggelegd voor doula’s. Je kunt er op die manier zijn voor je partner. Als ouder voor je kind. Voor een vriendin, collega, je leidinggevende, of de vrouw in de bakkerij die altijd zo chagrijnig kijkt. We weten nooit zeker wat er zich in iemands binnenwereld afspeelt, tot we er ruimte voor maken.

Vaak ontstaat er in die ruimte vanzelf een nieuwe richting.

The Healing Capacity of Love

The Healing Capacity of Love

Yes, we need love. Now more than ever. Not just to feel better, but to get well.

How does that translate to a virus that made us agree to socially isolate ourselves?

Let me first get into the healing capacity of love itself.

We might think that ‘love heals’ is just a metaphor that just looks nice on a pink & fluffy bumper sticker (or graffiti walls for that matter).

However, it is biologically & scientifically true.

As a doula, I’ve witnessed the biological healing power of love many times.

Let me give some examples:

A baby who was born after a long and trying labor was taken away from the mother after birth to be given an oxygen mask in the other corner of the room. It didn’t seem to help. The nurses looked extremely worried. One said “I’m afraid we have to take him to NICU.” The other said: “Not before mom gets to say goodbye.” The mother got her baby back, placed him on her chest, she cuddled him, stroked his little arms and spoke to him so lovingly (“Hey little one, look how beautiful you are. We’ll see each other soon, I promise.”). The baby pinked up immediately and the nurses decided that in this condition the baby could stay with the mother. The nurse who had pleaded for the mom to be able to say goodbye to her baby commented “Of course, I’ve seen this many times: baby’s best place in the world is with mom. It’s the love.”

Another mother’s bed was rolled back into the room, back from the operating room. Her baby was born by cesarean section, which she had so longed to avoid. She looked pale and far away. Her baby was lying at her feet, covered in a blanket. I hesitated, as it almost seemed she would want to be left alone. I approached her softly. Asked how she was doing and I stroked her hair, as I’d been doing all through labor. “Not so well.” “Feeling nauseous?” I asked, as many moms experience this after surgery. She nodded. “And I lost a lot of blood. The bags just came and came.” The color seemed to return to her face. She lifted her head to look at her baby boy. The nurse helped her and handed her her baby. Together we looked at him. “What a pretty baby. Such beautiful hair. Look at those tiny fingers” She started stroking the hair and touching the fingers. She smiled. Then she asked me to help her take off her top, so she could start nursing him. And so she did. The baby latched immediately. She looked proud.

This is magic and it isn’t. It’s biologically logical: loving touch stimulates the hypothalamus to produce oxytocin, which is both a hormone as well as a neurotransmitter. It links connection with others to positive feelings of well-being. Oxytocin relaxes the muscles, lowers blood pressure and reduces the production of stress hormones, like cortisol. As soon as oxytocin starts to flow, adrenalin stops flowing. These are mutually exclusive systems. So basically, oxytocin stops stress. Oxytocin helps the immune system, reduces inflammation and promotes wound healing. If you are ill but feel safe and loved, you will heal faster.

As doula’s we learn that oxytocin starts flowing after hugging someone for 20 seconds.

It starts flowing through massage and kind words. Through connection, compassion, understanding. That’s what doula’s do: we provide the love. For both the mother and father-to-be.

Love heals. And the absence of love even costs lives.

Often quoted observations in a Romanian orphanage show us that if babies and young children are just given their food and having their diapers changed, they die three times as often as the ones who also receive loving touch and attention.

Babies who need NICU-care have a larger change of survival if they receive regular ‘kangaroo care’: being placed skin to skin on their parents chests.

Research shows that if patients are cared for in a loving way and if they feel safe and secure, their wounds and inflammations will heal faster than those who don’t.

So with a highly contagious virus like Corona, that leaves me wondering: how unfair that one of the most basic features to heal each other, like loving touch, is the one thing that’s helping this virus spread!

How extremely sad that someone who develops severe symptoms, will be excluded from it more and more. I totally get it that care providers (who are obviously heroes) have to protect themselves and others while treating Corona-patients by wearing masks and gloves. But this is still a tragedy for the patients themselves. That they can’t benefit from the healing power of human touch. Imagine having a severe case of the virus that everyone in the world is scared to death about right now. And then imagine being put alone in a room, while you find it difficult to breathe. The people who come into your room every now and then to perform medical procedures on your body wear masks and gloves.

How safe and loved will that make you feel?

And what about our collective immune system? How can we boost that when we can’t touch, if we’re unable to hug and kiss most of our loved ones?

Fortunately, all’s not lost with the loss of touch.

There are more ways to invite oxytocin to start flowing.

* There’s self-touch: yes, it may feel awkward at first, but hugging yourself, caressing your skin and self massage will get the oxytocin flowing as well. And now we’re talking about it: an orgasm will give the second largest boost of oxytocin possible (after giving birth)!

* There’s eyecontact. Okay, to be honest, it takes loooong eye contact for oxytocin to start flowing, but it’s not going to hurt either. So please, yes, practice your 2 meters of social distancing AND give the one you’re avoiding a loving smile! We’ll all feel a little safer.

* There’s kind words. So please, don’t visit your elderly mother, but call her more often and say nice things to her. Talk kindly to yourself as well.

* There’s humor and laughter and a coziness Dutch people refer to as ‘gezelligheid’.

Please take a nice warm blanket, a pot of hot tea and your favorite feel-good film to watch.

* There’s social media which can be used to spread messages of love or fear.

Please, mind people’s oxytocin vs. adrenalin levels when you’re sharing online.

With everything you express, say, write or body sign, please ask yourself: am I adding to people’s fear, anxiety and stress, or am I spreading a message of love, connection and healing?

And if someone you love ends up in isolation or ER, please remain in loving digital or phone contact with them. They need it more than ever.

Love heals. And we need loads of that right now.

Please stock up on love.

What’s your favorite strategy to keep love & oxytocin flowing in this situation?

Volle Super-Sneeuwmaan in Maagd

Volle Super-Sneeuwmaan in Maagd

Op maandag 9 maart 2020 om 18.48u

Sneeuwmaan: kiemkracht!

De Sneeuwmaan staat voor kiemkracht. In deze tijd van het jaar kun je gaan zien in de natuur dat niet elk zaadje uitgroeit tot een plant of bloem. En dat is natuurlijk een prachtige metafoor voor de dromen, plannen, relaties etc. in je eigen leven.

Wat precies maakt dat het ene plan wel uitkomt en het andere slechts een droom blijft, is deels een mysterie. Maar we kunnen hier natuurlijk wel invloed op uitoefenen! Door onze ‘zaadjes’ de best mogelijke omstandigheden (voedende aarde, water, zon, lucht, licht, liefde, aandacht etc.) te schenken, geven we ze de beste kansen.

Zo had ik tomatenplantjes voor mijn moestuin voorgekiemd in van die leuke eierdoosjes, met oude aarde die helemaal hard was van de regen (die waarschijnlijk ook alle voedingsstoffen had weggespoeld). Ze zijn wel op gekomen, maar hebben het niet gered. Nu ga ik binnenkort opnieuw planten. Nu met nieuwe, voedende aarde!

Zo kun je ook naar je eigen projecten, relaties, werk, moederschap enzovoorts kijken en vanuit je lessons learned: schenk ook deze zaden wat ze nodig hebben (doorvertaald: standvastigheid, flow&gevoel, vuur, humor, positiviteit, liefde en aandacht). En dan vooral aan de zaadjes waar jij het meest in gelooft en van wil dat ze uitkomen. Daarmee geef je dat wat jij graag wil in je leven extra kiemkracht mee.

Supermaan

Deze en de volgende Volle Maan in april zijn Supermanen. Dat betekent dat de maan dichterbij de aarde staat en de uitwerking van de Volle Maan nog sterker kan zijn dan gewoonlijk. Als je al eens onrustig slaapt rond Volle Maan, dan kan je hier meer en soms ook al eerder last van hebben. Tip: doe een slaapritueel: bijvoorbeeld geen beeldschermen meer na etenstijd, kaarsen branden en een ontspannen boek of tijdschrift lezen, in bad gaan, te douchen en jezelf te scrubben met zeezout, en een paar druppeltjes lavendelolie op je kussen te sprenkelen.

Volle Maan in Maagd

De Maan maakt elke maand haar rondgang langs alle sterrenbeelden en blijft in elk sterrenbeeld zo’n 2 à 3 dagen staan. Veel sneller en korter dus dan de zon: die doet – zoals je waarschijnlijk wel weet – er een jaar over en blijft ongeveer een maand in elk sterrenbeeld staan. Als de ‘Maan in … staat’ betekent dit dat iedereen (ongeacht wat je eigen sterrenbeeld is) die dagen wat meer invloed van dat teken kan ervaren.

De komende volle maan staat in Maagd. Maagd wordt in het cliché vaak weggezet als een praktische perfectionist/controlefreak die teveel over details zeurt. Haha, ik heb zelf Maagd als zonneteken, en op mijn slechtste momenten zal mijn man – die zelf ook Maagd is maar dat terzijde – me stiekem misschien best wel zo zien (al zou hij dat nooit hardop zeggen! ;-)). Maar…. de Maagd zelf kan je vertellen dat al die aandacht voor details voortkomt uit liefde en zorgzaamheid, erop gericht is om oprecht dienstbaar te zijn naar anderen, zonder er iets voor terug te verwachten. En oh ja, soms schiet de Maagd daar in door en wordt ze te kritisch. Plezier is dan het sleutelwoord. Vraag je niet af wat nodig of nuttig is, maar wat simpelweg leuk zou zijn om te doen.

Je kunt de Volle Maan in Maagd zien als een uitnodiging om je eigen motieven onder de loep te nemen: waarom doe je wat je doet? Voor wie doe je het eigenlijk en met welke intentie? Doe je dingen voor anderen omdat je denkt dat het moet of doe je het met plezier? Ook kun je inzoomen op je relatie met je innerlijke criticus: ben je streng of mild voor jezelf? Heb je teveel of juist te weinig oog voor details? En als iets niet gaat zoals je zou willen, praat je dan net zo lief tegen jezelf zoals je ook tegen een vriendin zou praten?

Voorjaarsschoonmaak in hoofd, hart en lijf

Misschien begin je al wat lentekriebels te voelen (ook al hagelde het van de week nog!) en wellicht voel je een voorjaarsschoonmaak opkomen of heb je die al gedaan. Deze maan nodigt je uit om op dezelfde manier door je hoofd, hart en lijf te gaan, los te laten wat niet meer nodig is, te kiezen welke zaden je wel en niet wil voeden en te kijken wat zij nodig hebben om tot volledige bloei te komen. Bijvoorbeeld met de volgende oefening:

Oefening: ruimte in je hoofd, hart en lijf

Hoofd: welke gedachten en overtuigingen dienen jou niet langer en mogen met de regen weggespoeld worden?

Hart: welke gevoelens zitten jou dwars? Doorvoel ze helemaal en laat ze dan los. Adem nieuwe frisse lentelucht in en voel de ruimte.

Lijf: waar in je lijf voel je spanning? Zoom er op in en vraag aan je lijf wat je hier probeert tegen te houden. Als je een antwoord hebt gekregen, span je dat lichaamsdeel nog iets harder aan, om het vervolgens helemaal te ontspannen. Spreek je vertrouwen uit, dat het ook (juist) zonder die spanning wel goed komt.

Welke zaden zou jij graag tot bloei zien komen?

Ode aan het vrouwenlijf

Ode aan het vrouwenlijf

Ben je ook klaar met de mythe van het falende vrouwenlijf? Wil je weten hoe wijs en briljant het vrouwelijk lichaam werkelijk is?! Hier zijn 14 wonderfeiten (ja, geen mening maar feiten) die laten zien hoe bijzonder slim je lijf is tijdens zwangerschap, geboorte en kraamtijd.

* Je baarmoeder is een wonderorgaan waar je een baby in kunt laten groeien. In 9 maanden tijd wordt je baarmoeder 500 keer zo groot en dat kan ze prima hebben, om na je zwangerschap weer binnen enkele dagen terug te keren naar haar oorspronkelijke vorm. Wat een transformatie!

* De placenta is een wonderorgaan dat jij maakt speciaal voor je zwangerschap en dat precies weet hoeveel voeding je baby nodig heeft en je baby beschermt tegen bacteriën en infecties.

* Je hart groeit tijdens je zwangerschap. Niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk. De ventrikels verwijden zich om al het extra bloed rond te kunnen pompen.

* Tijdens je zwangerschap verscherpen je zintuigen zich, waaronder je reukvermogen. Dit is zodat jij uit de buurt blijft van voor jouw baby gevaarlijke gifstoffen.

* In aanloop naar je bevalling zorgt het hormoon relaxine ervoor dat de banden van je bekken stretchen, zodat je bekken flexibeler wordt.

* Tijdens je bevalling maakt je lichaam het pijnstillende hormoon endorfine aan. Op het hoogtepunt van je bevalling een dosis die 2x zo sterk is als morfine.

* Je stuitje en heiligbeen zijn flexibel waardoor deze naar achteren kunnen bewegen (als je niet op je rug ligt tenminste!). Dit kan tot enkele centimeters meer ruimte geven aan je baby.

* Tijdens de geboorte van je baby wordt je vagina groter en groter. Ze zwelt op en niet alleen je baarmoedermond heeft ‘10 cm ontsluiting’, je vagina ook! Zo kan de baby er door.

* De spieren van je baarmoeder vormen door de ontsluiting een dikke spierlaag aan de bovenkant: die duwen je baby naar beneden.

* Het hoofdje van je baby komt tijdens het persen steeds een klein stukje verder en zakt dan weer terug. Hierdoor kan jouw bekkenbodem zich geleidelijk aanpassen aan de druk en doorbloed blijven. In de meeste gevallen is het zo dat als je hier goed naar luistert (en even wacht met meepersen als het teveel brandt), de kans op uitscheuren klein is.

* Er blijven cellen van jouw baby achter in jouw lichaam, ook in je hart: je houdt je kinderen dus niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk in je hart.

* Je hebt sensoren op je borst, die als je baby huid-op-huid tegen je aan ligt, de temperatuur van je baby meten. Als je baby te koud is, warmt je moederlijf zich op tot wel een hele graad om je baby te verwarmen. Als je baby te warm is, koelt je lichaam af tot wel een graad, om je baby af te kunnen koelen tot de juiste temperatuur.

* Als je baby naast je ligt te slapen, dan is de CO2 die jij uitademt een ademprikkel voor je baby om in te ademen.

* Als een vrouw borstvoeding geeft aan een baby en een ouder kind, geeft de borst een andere samenstelling van melk aan elk kind (het speeksel van het kind of de baby communiceert met jouw lijf via de tepels wat er nodig is).

Het vrouwelijk lichaam is zo zo zo wijs!

En dan zou de natuur zo dom zijn om vrouwen collectief ongeschikt te maken om te baren? Hou toch op!

Al deze processen zijn gebaat bij rust en dat het geleidelijk gaat.

Dat je niet gestoord wordt. Dat er geen haast en stress is, en dat er niets geforceerd wordt.

Ook evolutie gaat geleidelijk. We zijn niet van de ene op de andere dag rechtop gaan lopen. ‘Survival of the fittest’ betekent niet dat de ‘sterksten’ overleven, maar degenen met de beste ‘fit’, de ‘meest aangepasten’ dus…en het vrouwenlijf heeft zich briljant aangepast met de spildraai. Dat is dus geen probleem, maar juist een briljante oplossing! En die spildraai is niet van de afgelopen eeuw, die is er al vele eeuwen. En als vrouwen niet geschikt waren geweest om te baren, was onze soort al uitgestorven lang voor het ontstaan van de moderne obstetrie.

En ja ook je bekkenbodem kan zich dus prima aanpassen en herstellen, als het geleidelijk gaat! Als je voldoende beweegt tijdens je zwangerschap, als er niet aan getrokken wordt en je niet geforceerd en onnatuurlijk hard perst tijdens je bevalling en als je genoeg rust neemt in je kraamtijd.

Vertrouw dus met een gerust hoofd en hart op je lijf. En geef haar wat ze nodig heeft om haar bijzondere werk te kunnen doen.

Pin It on Pinterest