Nieuwe Maan, nieuwe kansen

Nieuwe Maan, nieuwe kansen

Moeheid en onrust vóór Nieuwe Maan

Heb je je de afgelopen dagen wat moe of onrustig gevoeld? Dan kan dat met Afnemende Sikkelmaan (ook wel Asgrauwe Maan) te maken hebben…Dit is een tijd die vraagt om uitrusten en opruimen, zowel van je huis als de files op je laptop, als bijvoorbeeld oude verhalen en beperkende overtuigingen. Het zou zomaar kunnen dat dit soort bezigheden beter voelen om nu te doen, dan keihard werken, veel praten en netwerken. Dat soort dingen kan je nu meer uitputten dan bijvoorbeeld tijdens Volle Maan. En het kan zomaar zijn dat als je thuis blijft en je naar binnen keert, je je fijner voelt. Waar bij Volle Maan de muren op je af kunnen komen als je te lang binnen blijft zitten. Alles heeft zijn tijd. Zo middenin de winter, en ook nog rond Blue Monday, in de periode van Afnemende Maan, is er dus extra veel reden om lekker met een kop thee onder een dekentje op de bank te gaan zitten. De een is er gevoeliger voor dan de ander, maar de Maancyclus heeft invloed op iedereen. Daardoor kan het dus voorkomen dat andere mensen afspraken met je afzeggen, of dat je dat zelf doet. Er is nu eenmaal minder energie voorhanden nu. Kun je dat accepteren?

Spoiler: zelf vind ik dat hééél lastig, om hier echt gehoor aan te geven! Toch is het gelukt en heb ik een brainstorm-afspraak waar ik al lang naar uit had gekeken, durven afzeggen om een ochtendje naar de sauna te gaan, hoera! Ik ben het aan het leren!. Spoiler 2: grote kans dat jij het ook lastig vindt: Asgrauwe Maan en winter zijn niet bepaald de populairste momenten van de cycli, althans in onze maatschappij…en rust nemen, je terugtrekken, naar binnen gaan, zijn in onze 24-uurs economie dan ook radicale daden van verzet).

Wanneer is het Nieuwe Maan? Wanneer het precies Nieuwe Maan is, daar zijn verschillende visies over. Sommigen zeggen: precies wanneer de Maan helemaal weg is. Dat is dit jaar (2020) deze maand (januari) komende vrijdag 24 januari om 22.42u. Op het moment van schrijven is dat morgen. Anderen noemen dat Donkere Maan, en vinden dat Nieuwe Maan pas 2 of 3 dagen na Donkere Maan is. Ik denk dat het allebei waar is, en dat dit weer een voorbeeld is van hoe de tijd en het cyclische van de Maan veel minder makkelijk is af te bakenen dan onze lineaire tijd. We zijn zo gewend om te denken: ‘dit begint nu en dan eindigt dat’. Dat is een nogal technische benaderingswijze. Het is veel natuurlijker om te voelen dat processen nu eenmaal in elkaar overlopen, vervloeien en dat energieën mengen. Dat het één in het ander overgaat zonder dat we kunnen zien waar het één precies begint en het ander ophoudt. Grillig, organisch, meer zoals de natuur zelf.

Zo voelde ik zelf bijvoorbeeld gisteravond, woensdag, al dat ik me het liefst voor alles en iedereen wilde verstoppen, inclusief mijn man en dochter. Ik ging ‘even liggen’ om 21u, en werd om 4.00u pas weer wakker, met make up nog op en kleren aan…Vandaag in de sauna voelde ik de ideeën alweer binnenkomen en dacht ik ‘he, dat is een dag te vroeg?’ waarna ik merkte dat er nog wel wat op te ruimen viel aan onrust en net-niet-durven-vertrouwen-op-wat-is…

Challenge: probeer voor jezelf te voelen hoe de overgang van Afnemende, Donkere en Nieuwe Maan bij jou verloopt. Wanneer voel je dat je je – net als de Maan – het liefst voor alles en iedereen zou willen verstoppen? En wanneer voel je dat het tijd is voor nieuwe plannen en ideeën?

Nieuwe Maan ritueel

Hoe meer je hebt opgeruimd, hoe meer ruimte voor nieuwe dingen. Een ritueel dat je kunt doen met Nieuwe Maan, is het zetten van intenties.

Wat zijn je wensen en verlangens?

Waar heb je behoefte aan?

Of dieper: waartoe ben je ook alweer op aarde? Wat is jouw missie? Durf naar binnen te gaan en hierop te reflecteren.

* Neem een moment voor jezelf om je even terug te trekken.

* Ga ontspannen zitten of liggen.

* Doe je favoriete meditatie of yoga- of ademhalingsoefening.

* Grond jezelf en leg een hand op je hart en op je buik.

* Voel waar je met heel je hart en ziel dankbaar voor bent.

* Laat vanuit die plek van overvloed een wens opborrelen: vraag jezelf eventueel als een mantra: ‘wat wil ik echt?’ of ‘wat wil het Universum/de Natuur/God/Godin/Moeder Aarde/Mijn Diepere Zelf / of waar je dan ook maar in gelooft, van mij?’

* Zie dat wat je wil in geuren en kleuren voor je, als een foto of film. * Voel wat het met je doet om dit nu al te kunnen ervaren.

Beleef het in je hele lijf, in al je cellen.

* Laat het los aan de Nieuwe Maan, het mysterie.

* Leg je handen weer op je schoot en kom langzaam terug in het hier en nu.

* Schrijf wat je wil op als een zin in de tegenwoordige tijd (alsof het al zo is) of maak er een tekening van.

* Als er acties in je opkomen om je wens te realiseren, schrijf die in je agenda voor over een paar dagen. * Leg je papiertje met je wens een nacht bij Nieuwe Maan in een bakje of schelp in je vensterbank.

Ik wens je een rustige Nieuwe Maan en veel inspiratie!

Liefs, Monique

Fotocredits: Vicran (kat). Eigen foto’s (maan en altaar). Van de foto van de klok heb ik de maker helaas niet van kunnen traceren. Mocht het jouw foto zijn, ik ben fan! Ik vermeld graag je naam of verwijder ‘m desgewenst.

Pregnancy scare: vind je weg terug naar vertrouwen

Pregnancy scare: vind je weg terug naar vertrouwen

Hoe vind je je vertrouwen terug na een spannend moment in je zwangerschap?

Als je bij elke controle te horen krijgt dat het hartje op het juiste tempo bonst.

Als iedere echo de zucht van opluchting in zich draagt.

Als iedere test terugkomt met goed nieuws.

Als je makkelijk zwanger wordt en blijft.

Dan is het heel vanzelfsprekend voor je dat het goed gaat.

En het gaat gelukkig ook heel erg vaak goed.

Maar wat als het anders gaat?

Wat als je te horen krijgt dat het hartje van je baby wel erg snel, of juist te langzaam klopt? Wat als er vermoedelijk een afwijking te zien is op de echo? Wat als je na een zorgeloze zwangerschap ineens zwangerschaps-vergiftiging krijgt? Of vroegtijdige weeën?Of als je zwanger bent na een lang vruchtbaarheidstraject vol teleurstellingen? Of na de zoveelste miskraam? Wat als het allemaal even niet meer zo vanzelfsprekend is of voelt?

Mijn eigen pregnancy scare

Zelf heb ik dat ervaren toen ik voor de derde keer zwanger was na twee miskramen. De kwetsbaarheid, de onzekerheid. Heen en weer geslingerd worden tussen hoop en vrees. Op momenten heel blij en dankbaar dat ik weer zwanger was, op andere momenten vreselijk bezorgd dat het ‘weer mis’ zou gaan, en of ik het dan wel aan zou kunnen. Hoe vaak wilden we het eigenlijk proberen? Na hoeveel keer zou ik fysiek en emotioneel te gesloopt zijn om nogmaals te durven hopen? Al die zorgen gingen door me heen. Ik wilde zo graag vertrouwen op een goede afloop, maar ik durfde mezelf die zekerheid niet te geven.

Iedere week zat ik bij het ‘hartjesspreekuur’ om even dat geruststellende geluid te horen.

Toch wist ik ook: ‘garantie tot de deur’ en bovendien wilde ik mijn gemoedsrust niet alleen maar af laten hangen van testen, echo’s en doptones. De coach in mij wilde zichzelf terugleiden naar vertrouwen. Innerlijk vertrouwen.

Jouw eigen weg terugvinden naar vertrouwen

Wat ook de reden is dat jij je zorgen maakt, hieronder vind je een paar fijne ideeën die je kunnen inspireren om jouw weg naar vertrouwen weer terug te vinden.

Uiteindelijk is het (terug)vinden van vertrouwen iets heel persoonlijks met een laag ‘how to’-gehalte. Ik ben wel de laatste die zou beweren dat je met een simpel stappenplannetje eigenlijk geen enkele reden meer zou moeten hebben om je ongerust te maken. Toch zijn er een aantal dingen die best een goed idee zijn. Dingen die mijzelf en mijn doula- en coachingscliënten hebben geholpen om te bekomen van de schrik en hun innerlijke ruimte weer vrij te maken. Om ruimte te vinden om te kunnen ontspannen in hun zwangerschap en met vertrouwen toe te gaan leven naar de bevalling.

1. Wees lief voor jezelf

Als je bezorgd bent om je baby, ben je bezorgd. Voor mij bestaat er niet zoiets als een ‘overbezorgde’ (aanstaande) moeder. Niemand weet namelijk ooit of ie zich terecht zorgen maakt. Verloskundigen hebben niet voor niks op hun website staan dat ‘je zorgen maken’ reden genoeg is om te bellen. Je mág bezorgd zijn. Het laat zien dat je een moeder bent die zich verantwoordelijk voelt voor haar kind. Het is je instinct om je baby te willen beschermen en dat is maar goed ook. Stel je het tegenovergestelde eens voor: dat je helemaal niet zou schrikken, je nooit zorgen zou maken, de zen-heid zelve blijft, ook als je hoort dat je baby een groeiachterstand heeft of je Nipt-test vervelend uitslaat. Dat zou toch niet logisch zijn? Niet menselijk zelfs. Veroordeel jezelf er dus nooit om dat je je zorgen maakt.

2. Gun jezelf je zorgen

‘Ja maar de stress die dat oplevert is ook niet goed voor mijn kindje’. Oh, wat ben ik zelf maar al te bekend met deze mindfuck. Het punt is: ‘Oh ik ben zo bezorgd en dat vind ik zó erg want dat zorgt voor stress, en nu voel ik me dáár óók nog eens schuldig over’ uiteindelijk meer stress oplevert dan ‘Ik ben bezorgd en dat is helemaal niet zo vreemd gezien de omstandigheden.’ Gun jezelf dus je zorgen. Schrijf op een post it: ‘mijn gevoel is een gezonde reactie op een spannende gebeurtenis.’ en ‘Ik mag me zorgen maken.’ en hang ze op de koelkast of naast je badkamerspiegel.

3. Er zijn geen regels voor wat jij mag voelen

Naast dat je jezelf niet hoeft te veroordelen voor je zorgen, hoef je je ook niet te verontschuldigen voor hoevéél zorgen je je maakt.

Of jij nu haast tegen het plafond zit als de verloskundige even twee tellen het hartje niet kan lokaliseren, terwijl een ander (schijnbaar?) kalm knikt en rustig opstaat als ze tijdens een reguliere controle te horen krijgt dat ze nú naar het ziekenhuis moet – dat maakt niks uit, want het is niet te vergelijken. Iedereen heeft een andere geschiedenis, een andere gevoeligheid, is anders ‘bedraad’ qua zenuwstelsel en heeft een andere manier van met dingen omgaan. Jij voelt je hoe jij je voelt. En dat is je uitgangspunt. Gevoelens laten zich namelijk niet graag wegrelativeren. Gevoelens willen gevoeld worden. Gevoelens die niet gevoeld worden, komen terug in de vorm van gepieker. Voel ze dus. In je lijf. Wáár voel je ze het meest: in je keel, je maag, je schouders? Probeer het gevoel juist sterker te laten worden: adem er doorheen, geef ze eventueel een naam of kleur en voel ze.

4. Deel je verhaal op een manier die bij je past.

Natuurlijk weet je dat het goed is om je gevoelens ook te uiten. Doe dat vooral op de manier die bij jou past. Praat erover met je partner, schrijf je zorgen van je af, bel een vriendin. En dan niet zomaar een vriendin, maar eentje waarvan je weet dat ze empathisch gaat reageren, eentje die niet zegt dat het wel meevalt of het juist nog erger maakt dan het is.

Of ga wandelen in de natuur, verwerk je gevoel in een schilderij of dans je zorgen van je af.

In de basis zijn er twee manieren om je verhaal te delen. 1. Je blijft steeds hetzelfde verhaal herhalen waarin je vooral over de omstandigheden en de feiten vertelt. 2. Je praat letterlijk over gevoelens. Dus wat de feiten en omstandigheden met jou deden. In die tweede manier zul je al snel merken dat je verhaal evolueert, omdat je gevoelens steeds verder stromen in het verwerken van de gebeurtenis. Bij manier 1 is er een groter gevaar om in je verhaal te blijven hangen. Ga dus al pratend of schrijvend op zoek naar de onderliggende gevoelens: was je bang, boos, droevig, geschrokken toen het gebeurde of toen je het nieuws kreeg, en nog belangrijker: hoe voel je je nu? Voel je niet verplicht om aan iedereen ‘het hele verhaal’ te vertellen. Kies bewust met wie je wil delen en wanneer en gebruik die deelmomenten voor je eigen proces en uit datgene wat er op dát moment in je leeft en wat jij nu belangrijk vindt om te vertellen.

5. Breng in kaart waar je wel en geen invloed op hebt

In Stephen Covey’s beroemde managementboek ‘de zeven eigenschappen van succes’ geeft hij een oefening die net zo bruikbaar is tijdens je zwangerschap als in je werk: de cirkel van invloed en de cirkel van betrokkenheid. Maak een lijst van alle zorgen die je hebt. Teken dan een cirkel en teken daar een tweede cirkel omheen. In de binnenste cirkel schrijf je alle zorgen op waar jij zelf actief iets aan kunt doen en wat dan. In de buitenste cirkel schrijf je die zorgen op waar je wel veel over nadenkt maar waar je eigenlijk geen invloed op hebt. Richt vervolgens je aandacht op de binnenste cirkel: hier kun je gaan handelen.

6. Wat heb je nodig?

Wil je dat die ene vriendin langskomt om met je te praten over wat er is gebeurd? Of heb je juist geen zin om te praten en wil je dat je zus langskomt om samen lekker een film te kijken? Wie bel je wel en wie lekker niet? En wanneer? Ga je elke avond in bad of doe je elke ochtend een mindfulness-meditatie? Een lekkere zwangerschapsmassage of een goeie vrijpartij? Voelt het goed om jezelf één keer echt goed te verwennen met die bak chocoladeijs, of weet je dat je je echt beter gaat voelen als je de komende dagen extra gezond en voedzaam eet? Heb je zin in afleiding en om lekker de stad in te gaan, of kom jij dit weekend je huis niet uit? Dit is hét moment om te oefenen met luisteren naar je eigen behoeftes.

7. Word filosofisch

Waar wil en durf je precies wél op te vertrouwen?

Helpt het jou om te vertrouwen dat het goed komt met je baby?

Wil je vertrouwen op je lichaam of de natuur en dat die de juiste keuzes maakt?

Wil je vertrouwen op je verloskundige, de arts, de kennis & ervaring van anderen?

Wil je extra checks en echo’s om je gerust te stellen, of geeft dat jou juist meer stress? Of helpt het je misschien om te vertrouwen dat ‘wat er ook gebeurt, jij een manier zult vinden om ermee om te gaan.’ Of om te durven vertrouwen dat jij op tijd aan de bel trekt als je voelt dat er iets niet goed gaat in je lijf? Of vertrouw je erop dat wat er ook gebeurt, je partner en jij er samen doorheen zullen komen. Vertrouw je dat het leven loopt zoals het loopt en dat jij aan het leren bent daar meer vrede mee te hebben? Vertrouw je op het vertrouwen zelf? Vind iets waar jij echt in durft te geloven en houd je daar aan vast.

Dat is je anker.

8. Geef het leven het voordeel van de twijfel

Het heeft voordelen dat we zoveel kunnen testen, weten en uitsluiten, maar het heeft ook een keerzijde: dat we vaker dan ooit ook iets tegenkomen zonder dat het iets ergs is. We kunnen dus vreselijk schrikken van een testuitslag, waar later niks mee aan de hand blijkt te zijn. Veel voorliggende placenta’s in week 20 liggen in week 30 op een prima plek. Veel kindjes die eerst in stuit liggen, draaien vanzelf nog om. Je zorgen maken gaat bijna altijd over het verleden of over de toekomst. Niemand kan jou 100% geruststellen dat het ‘goed’ komt met jouw baby. Statistieken laten echter wel zien dat het in veruit de meeste gevallen goedkomt met jouw baby. De kans dat het goed gaat is echt veel veel groter dan de kans dat het misgaat. Dus, geef jezelf, je baby en eigenlijk het leven zelf het voordeel van de twijfel. Grijp deze gebeurtenis aan als een oefening in overgave. Het ouderschap begint hier.

Komt het goed?

Vroeger zei mijn man vaak tegen mij ‘het komt goed’. Heel lief bedoeld, maar tijdens onze derde zwangerschap kon ik dat zinnetje niet meer horen. ‘Hoe weet jij dat nou? Misschien komt het helemaal niet goed en krijg ik weer een miskraam.’ riep ik hem boos toe (de arme schat, hij bedoelde het zo lief!). Samen hebben we toen gezocht naar wat hij dan wel ‘mocht’ zeggen om mij gerust te stellen. Hij zei ‘maar de meeste dingen in het leven komen toch ook gewoon goed?’ Daar moest ik hem wel gelijk in geven. We moesten erom lachen en zo zijn we uitgekomen op het zinnetje ‘veel dingen komen vaak goed.’ Kijk, daar kan ik me dus in vinden! Daar durf ik wel op te vertrouwen.

En die lieve schat had uiteindelijk in dit geval wel degelijk gelijk: mijn derde zwangerschap verliep zo goed als zonder scares. En mijn persoonlijke bewijs dat veel dingen vaak goed komen, is onze prachtige dochter.

Meer weten?

* Samen met kinder- en jeugdpsychologe en mindfulnesstherapeute Marleen Drewes ontwikkelde ik de cursus ‘radical selfcare voor aanstaande ouders’.

Voor meer info, stuur een mailtje naar info@praktijkeja.nl

* Of bel me voor een vrijblijvend welkomstgesprek om te kijken of zwangerschapscoaching iets voor jou is.

Bevallen is lichaamswerk

Bevallen is lichaamswerk

“Bevallen is lichaamswerk”, zei mijn vriendin, die ik had opgebeld om haar te vragen naar haar ervaring met thuisbevallen. Ik wist dat zij na een traumatische ervaring in het ziekenhuis vastbesloten was haar volgende kinderen alleen nog maar thuis te baren. Over de geboorte van haar tweede (inderdaad thuis) was ze juist ontzettend positief. En dat maakte mij nieuwsgierig. Hoe kon iemand nu enthousiast zijn over haar ervaring bij zoiets verschrikkelijks als bevallen? Dacht ik toen nog.

De baas om je eigen lichaam te volgen

Ze legde uit dat ze in het ziekenhuis op haar rug had moeten liggen en dat er allerlei dingen gewoon maar bij haar gedaan werden. Dat was ook mijn angstbeeld. En dat ze thuis zich veel meer de baas had gevoeld, in controle, met alle ruimte om haar eigen lichaam te volgen. “Ik weet niet of ik dat wel kan.” zei ik toen, “mijn lichaam volgen. Ik zit juist altijd veel teveel in m’n hoofd.” En toen zei ze het: “Bevallen is lichaamswerk.” En had ik voor het eerst het idee dat iemand mij een glimp liet opvangen van hoe de ervaring van het baren zelf ook kan zijn.

Bevallen als tandartsbehandeling

Want in de meeste bevallingsboeken las ik vooral over hoe het fysieke er van de buitenkant uitziet, wat er anatomisch gebeurt, en alle mogelijke interventies die er nodig zouden kunnen zijn om de baby eruit te krijgen. Bevallen kwam op me over als een passief gebeuren. Als iets dat ‘ze bij je doen’. Ik associeerde het eerder met een vreselijke tandartsbehandeling en dacht qua pijn en beleving iets te moeten verwachten als het laten verwijderen van mijn verstandskiezen. En dan keer tien.

Maar door dat ene zinnetje – “Bevallen is lichaamswerk” veranderde mijn perceptie, maar dan ook totaal. Ik dacht aan yoga, aan dansen, aan massage, aan haptonomie. Niet dat ik de illusie had dat het een volledig ontspannen spa-ervaring zou worden, maar juist aan hoe krachtig, pijnlijk, verfijnd het samenwerken van je geest met je lichaam kan zijn.

Ontdekkingsreiziger van je eigen lichaam

Als jong meisje had ik al eens ervaren wat er gebeurde als ik met mijn aandacht volledig naar mijn lichaam ging. Dan lag ik in bed met koude voeten. En in plaats van op te staan en een kruik te pakken, ging ik vol interesse en nieuwsgierigheid met al mijn aandacht naar de kou toe. Daar ga ik. Als een ontdekkingsreiziger betreed ik het onherbergzame gebied van mijn koude voeten. Hoe voelen die nu eigenlijk echt? Welke vorm heeft de kou? Welke kleur? Waar begint het en waar houdt het op? Voel ik het meer in mijn rechter- of in mijn linkervoet? Hee, en hoe kan het dat ik mijn kleine teen helemaal niet voel? Hoe voelt dat eigenlijk: ‘ergens geen gevoel in hebben’? Het lijkt verdoofd, of nee, wacht, ik voel toch een klein prikje in het midden van het bovenste kootje.

Kou in warmte omzetten

En dan deed ik iets grappigs. Ik stelde mij voor dat de stekende pijn en de tintelingen die ik ervoer, dat dit geen signalen van kou waren, maar van hitte. Hitte kan toch ook tintelend voelen? Of steken? En soms lukte dat. Om de kou te ervaren als warmte. Nog steeds pijnlijk, maar wel anders. En of het nu kwam door de kracht van de aandacht, de ontspanning of simpelweg de tijd, vaak werden mijn voeten dan uiteindelijk daadwerkelijk warm. En ik voelde me daar trots op! Dat ik mijn voeten warm had kunnen maken, door ze te voelen en bewust te ervaren. Dat ik kou in warmte om had kunnen zetten, als ware ik een alchemist. Dat woord kende ik toen natuurlijk niet en ik had in die tijd ook nog nooit van mindfulness gehoord, laat staan dat iemand me dit als oefening had opgegeven. Het was wat er vanzelf gebeurde als ik met nieuwsgierigheid naar mijn eigen ervaring keek. Nou, er niet alleen naar keek, maar er met aandacht en openheid naar toe afreisde.

Een huwelijk tussen lichaam en geest

Dat is voor mij de essentie van lichaamswerk. Je geest dicteert je lichaam niks en legt haar niet iets op, maar luistert naar wat zij te zeggen heeft, komt heel dichtbij, blijft erbij, bij de ervaring, die zij vanuit een open nieuwsgierigheid onderzoekt. Een ontmoeting. Een wederzijdse uitwisseling. Een huwelijk. Ja te zeggen tegen wat ze daar aantreft. En er zeker niet mee in gevecht te gaan. Een bereidheid haar ten volle te accepteren.

Om met haar te dansen, bij wijze van spreken.

De kwaliteit van je eigen aandacht

En er zijn zoveel verschillende manieren om daarmee in contact te komen. Om dit te leren, om op zo’n manier bij de ervaring van je eigen lichaam te blijven: mindfulness, haptonomie, dansen, yoga, meditatie, visualisatie, mantra’s, hypnobirthing, massage, reiki, healing, zingen, bewegen in water en ga zo maar door. De mogelijkheden zijn eindeloos. Eigenlijk maakt het niet uit wat je doet. Het helpt wel als het iets is dat je ook gewoon leuk vindt om te doen. Uiteindelijk staat of valt alles bij de kwaliteit van je eigen aandacht: doe je gewoon de pasjes of de asana’s, ga je gewoon liggen op de massagetafel, of gebruik je wat je doet of ervaart om echt naar binnen te gaan en met nieuwsgierigheid te kijken naar wat er zich nu eigenlijk afspeelt in je lichaam.

In gesprek met je lichaam

Voor de een werkt het goed om het lichaam in stilte te ervaren (bijvoorbeeld door meditatie, mindfulness of visualisatie). Anderen raken daardoor veel te snel afgeleid. Ik had bijvoorbeeld zelf een periode in mijn leven waarin ik door te mediteren eigenlijk alleen maar meer in mijn hoofd leek te komen. Het lukte me toen op de een of andere manier maar niet om niet te vechten tegen de gedachten. Toen ontdekte ik dansexpressie (5 ritmes) en ik was verkocht. In contact komen met je lichaam door te bewegen. Vanuit verschillende ritmes je eigen ritme weer vinden. Het dansen voelde voor mij als een dialoog met mijn lichaam. Een gelijkwaardig gesprek, een uitwisseling van gedachten, sensaties en gevoelens. Ik leerde voelen wat mijn lichaam nodig had. Voelde mijn rechterschouder stijf aan, dan bewoog ik daar doorheen. Dansen werd zo als een autonome vorm van massage. Mijn lichaam sprak, mijn geest luisterde en ik reageerde daar dan weer op met een beweging.

Bevallen ís lichaamswerk

En zo ging het ook tijdens mijn bevalling. Mijn vriendin kreeg gelijk. Mijn bevalling leek in niks op een tandartsbehandeling; bevallen is lichaamswerk. Tijdens het opvangen van de weeën lag ik in mijn bevalbad. In het warme water kon ik met mijn 42 weken zwangere buik toch soepel en vrij bewegen en verschillende houdingen aannemen. Ik deed gewoon wat het lekkerste voelde. Mijn lichaam leidde me. Tijdens het persen bleek dit nog belangrijker. Door echt goed te voelen waar ik de wee precies ervaarde, kon ik voelen welke richting ik op mee kon persen. Dat was verrassend genoeg veel meer naar achteren dan als je het aan mijn hoofd had gevraagd wat een logische richting was. Elke paar weeën veranderde ik van houding en dat gebeurde in een heel ander ritme dan tijdens de ontsluitingsweeën. Ik had het gevoel dat ik de beweging van mijn baby door het geboortekanaal kon volgen. Door daarop te reageren bewoog ik. En zo hielp ik haar mee om naar buiten te komen. Mijn lichaam sprak, mijn geest luisterde en ik reageerde daar dan weer op met een beweging.

Ja, echt als in een dans.

Wil je weten hoe zwangerschapsdans je kan helpen meer in contact te komen met je lijf?

Kijk op www.praktijkeja.nl/rockyourbaby

Van couch potato naar dansende doula

Van couch potato naar dansende doula

“Heb je zelf dan ook gedanst tijdens je bevalling?”

Nee! Helaas niet…is mijn eerlijke antwoord.

Ik heb zwangerschapsdans pas ontdekt ná mijn bevalling.

Nu ik er zelf les in geef en de voordelen ken, zou ik het een volgende keer zeker wel doen.

Springen, draaien en over de grond rollen

Het had wel zomaar gekund, dansen tijdens mijn bevalling. Ik heb immers mijn hele leven gedanst. Tijdens mijn zwangerschap was ik echter gestopt met mijn wekelijkse moderne dansles. Het springen, draaien en over de grond rollen voelde met mijn zwangere buik niet goed meer, net als het gedreun op mijn bekken en banden tijdens het hardlopen. Ik heb nog wel gezocht naar een speciale zwangerschapsdansles, en me zelfs opgegeven voor een proefles. Alleen…ik moest er een half uur voor rijden en daar zag ik – moe (understatement) als ik was tijdens mijn zwangerschap – als een berg tegenop. Dus uiteindelijk ben ik niet gegaan.

Couch potato

Zelf was ik tijdens mijn eigen zwangerschap dus niet bepaald een goed voorbeeld van wat ik nu uitdraag met Rock your Baby: een actieve zwangerschap. In het begin ging ik nog braaf elke dag een half uurtje wandelen en af en toe zwemmen. Maar net als zoveel zwangere vrouwen kwam ik terecht in de spiraal van: moeheid – nergens zin in – op de bank gaan hangen – niet bewegen – geen energie – zwaar gevoel – helemaal geen zin om nog iets te ondernemen – op de bank gaan liggen wachten tot de bevalling. Ik was echt een couch potato die laatste weken…

Minder actieve zwangerschap, zwaardere bevalling

Dat is niet bevorderlijk voor je humeur en ook niet voor je bevalling. Onderzoek* laat namelijk duidelijk zien dat vrouwen die actief blijven tijdens hun zwangerschap en bevalling gemiddeld kortere bevallingen hebben, minder pijn ervaren en minder medische ingrepen ondergaan. Die ingrepen zijn mij gelukkig bespaard gebleven, maar mijn bevalling was lang en ook behoorlijk pijnlijk. Toen ik tijdens mijn opleiding tot doula en de training tot Dancing For BirthTM-instructeur leerde welk bevallingspatroon doorgaans hoort bij weinig actief zijn tijdens de zwangerschap schrok ik, want ik herkende me er volledig in: een lange periode van voorweeën (check), start-stop-patroon (check; gedurende 5 nachten leek de bevalling rond 4.00u begonnen te zijn, om in de ochtend steeds weer op te houden), veel rugweeën (check, en die ook niet ophielden in de pauzes tussen de weeën wat ik heel gemeen vond) en veel pijn tijdens de bevalling (ik heb natuurlijk geen vergelijking, maar check) en over tijd gaan (net geen check; met 42+0 ben ik uiteindelijk bevallen). Wel thuis, omdat ik écht geen inleiding wilde, wist dat ik dit kon weigeren en bleef vertrouwen dat mijn lichaam dit zelf zou kunnen. Uiteindelijk heb ik het op pure wilskracht en met slapen tussen weeën door volgehouden en kijk ik dankzij mijn bevalbad en de liefdevolle steun van mijn man, vroedvrouw en doula toch met een goed gevoel terug op mijn bevalling.

Voortschrijdend inzicht

Maar toch… met de kennis en ervaring die ik nu heb, ben ik van plan het een volgende zwangerschap (als die mij gegund is) heel anders aan te pakken. Van die bank af! De moeheid verslaan en me veel fitter blijven voelen. Ik ga dansen. En ik wil blijven dansen. Tijdens mijn zwangerschap – en ook tijdens mijn bevalling.

Dansen tijdens je bevalling

Ja dat kan dus! Heb je de filmpjes al eens gezien, die viral gingen, van vrouwen die (soms zelfs samen met hun gynaecoloog of verloskundige) stonden te dansen tijdens hun bevalling? Het gaat hier natuurlijk niet om ingewikkelde choreografieën en grand jetés en pirouettes komen er gelukkig niet aan te pas. Wel draaien met je heupen a la Beyoncé en fijne, soepele en ritmische bewegingen die je helpen om ruimte te creëren in je bekken. Je baby vindt die soepele heupen en extra ruimte ook wel fijn, want zo kan hij zijn optimale positie innemen, waardoor je bevalling dus daadwerkelijk sneller en soepeler kan verlopen. Bovendien beval je al dansend dus automatisch rechtop. Hierdoor heb je de zwaartekracht mee en blijft er zuurstofrijk bloed via de placenta naar je baby stromen. Dit is dus veiliger voor je baby, wat ook kan verklaren waarom er bij vrouwen die rechtop en actief bevallen minder vaak medisch wordt ingegrepen. Je houdt zo ook makkelijker de regie in eigen hand dan wanneer je op bed gaat liggen. Bovendien is dans de bewegingsvorm waar je de meeste oxytocine en endorfine mee aanmaakt. En laten dat nou nét de hormonen zijn die je nodig hebt voor krachtige weeën en om te kunnen omgaan met de pijn. En om je goed te voelen. Zet ‘Run the world (girls)’ erbij op en je hebt het ultieme recept om je sterk en zelfverzekerd te voelen.

Doorbreek de spiraal!

Voel je je eigenlijk te moe om te bewegen tijdens je zwangerschap?

Doorbreek de spiraal en kom naar ‘Rock your Baby!’. In de wekelijkse lessen volg je je eigen tempo. Je hoeft je niet in het zweet te werken, je leert juist om naar je lichaam te luisteren, terwijl je op een ontspannen manier en van binnenuit heel veel leert over bevallen. De bewegingen en technieken in de lessen zijn onder andere van ‘Dancing For BirthTM’: speciaal ontwikkeld voor je zwangere lichaam en veilig voor jou en je baby.

De energie die het je kost om ervoor van de bank af te komen, krijg je tienvoudig terug en zorgt er juist voor dat je er niet meer de hele tijd op hoeft. 🙂

Meedoen met Rock your Baby?

WANNEER // iedere maandagavond van 19.30 – 21.00

WAAR // Flow Plaza – Zaanenstraat 18 in Haarlem

MEER INFO // www.praktijkeja.nl/rockyourbaby

INSCHRIJVEN // info@praktijkeja.nl // 06-50736769

* Lees hier meer over het onderzoek naar de effecten van beweging, dans en verticaal bevallen op je gezondheid en die van je baby: http://dancingforbirth.com/wp-content/uploads/2015/08/infosheet.pdf

Will the circle be unbroken?

Will the circle be unbroken?

Daar sta ik, op de begrafenis van mijn oma. Een paar maanden geleden nog zat ze op de eerste rij bij ons huwelijk, glunderend van trots. ‘Will the circle be unbroken’ stond er als thema op onze uitnodiging, en zongen mijn man en ik samen met de bluegrass band. En nu, juist in de periode dat ik voorzichtig onderzoek of ik inderdaad de cirkel voort wil zetten en nieuw leven zou willen verwelkomen, neem ik afscheid van een dierbaar iemand. Mijn oma’s zes kinderen, acht kleinkinderen en drie achterkleinkinderen hebben zich in een kring om haar kist verzameld.

Nog geen half uur geleden heb ik een verhaal over haar verteld, of beter gezegd doorgegeven. Een paar jaar eerder had ik haar namelijk geïnterviewd voor een theaterproject. De opdracht was om persoonlijke verhalen op te halen van nog levende familieleden die de Tweede Wereldoorlog hadden meegemaakt. Daar had ik mijn oma – best een gezellige prater – nog nooit over horen vertellen. Naast een enorme nieuwsgierigheid voelde ik ook ongemak om daar zomaar ineens naar te vragen.Wat als ze er helemaal niet over zou willen praten?

Op de verjaardag van mijn broer, in het bekende kringetje met taart, zet ik me over de angst heen om haar hiermee te bezwaren en vertel haar over het project. “Och kind,” zegt ze, “dat is toch al zo lang geleden…” Even geef ik het op, maar dan begint ze alsnog te vertellen. En ze houdt niet meer op. En ik hang aan haar lippen. Om ieder detail van haar ervaringen in me op te zuigen, volledig onder de indruk.

Ze vertelt me bijvoorbeeld hoe ze ternauwernood aan een bomontploffing bij een bakkerij was ontkomen. Een zwerver had een pakketje gestolen uit een Duitse patrouillewagen, in de veronderstelling dat het iets te eten was. Hij stapt een overvolle Amsterdamse bakkerij binnen, waar ook mijn 17-jarige oma staat te wachten om een grijzig goedje te bestellen dat in die tijd doorgaat voor brood. De bakkersvrouw kent de zwerver, hij komt wel vaker bedelen: “Ga nog maar even buiten staan, het is nogal druk.” Hij vertrekt en net als hij over de drempel is, schrikt mijn oma op van een enorme knal. Het pakketje bleek een handgranaat. Van de zwerver was niets over. Mijn oma zegt er niet aan te moeten denken hoeveel erger het had kunnen zijn als de bakkersvrouw hem binnen had laten wachten. Die overvolle bakkerij… Ze huivert. “Ik ging toen als een speer naar huis, want altijd als er iets gebeurde, deden de Duitsers daarna huiszoekingen. Mijn vader had verzetskranten. En als ze die zouden vinden…”

Eenmaal thuis op de Spiegelgracht heeft mijn oma die kranten door de wc staan proppen. Haar vader was toch loodgieter (onder andere voor het Paleis op de Dam), dus die zou de wc later wel weer in orde maken.

Er is nog iets waarvan mijn oma weet dat ze het foute boel is als de Duitsers het in handen krijgen. Ze houdt het in haar handen, boven de toiletpot. In tweestrijd. Het is een soort plakboekje, met blauwe kartonnen kaft, en daarin prenten die verzetsdaden weerspiegelen. Foto’s van leden van het Koninklijk Huis, krantenberichten, advertenties waarin staat dat ‘Nieuwe Soorten Boterkoekjes (NSB…) uit het assortiment worden geweerd’. Foto’s van het anjers leggen op het Emmaplein op de verjaardag van Prins Bernhard, als stil protest. Geheime boodschappen die mensen elkaar doorgaven om de moed erin te houden. Klandestien gekocht door mijn oma waarbij dubbelen geruild werden met vriendinnen. Als je ze nu bekijkt onschuldige poëzieplaatjes van baby Beatrix in haar doopjurk, maar in die tijd zwaar belastend materiaal dat je de Duitse overheersing tegenwerkte en dus de kop kon kosten. Mijn oma weet dat het meest verstandige zou zijn om het in stukken te scheuren en door te spoelen. Maar nee. Dit weigert ze los te laten. Dit is haar houvast.

“Waarom nam u dat risico, oma?” vraag ik haar terwijl de gevulde eieren van mijn vader rondgaan. “Als je dat kwijt was, dan had je niks meer. Ze hadden alles al. Je radio, je fiets, je vrijheid. Zo had je toch nog…iets.”

Mijn oma heeft het boekje later aan mij gegeven en ik heb het nog altijd in mijn kast staan. Het herinnert mij eraan om nooit de angst van de vrijheid te laten winnen. Om vast te houden aan wat voor mij belangrijk is, ook al brengt dat risico’s met zich mee.

Als ik mijn oma vraag hoe zij de bevrijding had ervaren, wellen er tranen op in haar ogen. Dat was een van de mooiste momenten in haar leven, zegt ze. “Dat je eindelijk weer vrij was. Dat je wist dat je niet bang meer hoefde te zijn.” Op dat moment begrijp ik wat ware vrijheid betekent: een einde aan de angst.

Het is die boodschap, die levensles die ze mij meegaf, deze wijsheid van haar, die ik wilde doorgeven. Dat deed ik in de theatersolo, die ik een aantal keren rond 4/5 mei heb opgevoerd. Toen ze overleed, leek mij niet meer dan nodig om ‘m ook te delen met eenieder die haar had gekend.

De dood van mijn oma valt voor mij in een periode waarin ik veel nadenk over nieuw leven. Ik heb altijd gedacht geen kinderen te willen, maar omdat mijn man en liefde van mijn leven wel een vurige kinderwens heeft, ben ik voorzichtig op onderzoek uitgegaan waar die gedachte op gebaseerd is. Op vrijheid, of op angst?

Waarom ben ik zo bang voor iets dat voor anderen zo vanzelfsprekend is (of lijkt)? Heb ik me bang laten maken? Terecht of onterecht? En zo ja, wie is dan de vijand? Als ik alle angsten opspoor en buiten beschouwing laat, wat is het dan wat voor mij oprecht belangrijk is om me aan vast te klampen? Mijn eigen leven? In vrijheid? En is dat dan met of zonder kinderen? Als het me al zou zijn gegeven… Want die angst is er ook, dat ik nu denk een keuze te hebben, maar stel dat ik besluit het te willen en het lukt niet, wat dan?

Vlak nadat ik de oorlogsverhalen van mijn oma heb gedeeld op haar begrafenis, in een volle zaal van haar kinderen, kleinkinderen, vrienden van nu en vroeger (en waarvan een heel aantal deze verhalen nog niet kenden), valt mij de gedachte in: dit is toch wat het leven zin geeft, het delen van het leven en ervaringen. Dat kan toch voor mij genoeg zijn, het doorgeven van verhalen?

Maar op het moment dat ik daar sta bij haar kist, tussen haar kinderen, als één van haar acht kleinkinderen, de meesten met een betraand gezicht, besef ik iets belangrijks. Als ik besluit geen kinderen te nemen, dan stopt mijn lijn. Dan zal bij mijn eigen begrafenis dit beeld van nabestaanden rond mijn kist ontbreken.

Tot dan toe zag ik onbewust het krijgen van kinderen als een heel actieve beslissing, één die je moedwillig maakt en waar je actie voor moet ondernemen, waar als het niet krijgen van kinderen mij voorkwam als iets passiefs, iets dat vanzelf zou gebeuren als je verder geen actie ondernam. Maar ineens voelt het stoppen van die lijn als een zeer actieve daad, een moedwillige keuze. En dan valt mij geen gedachte in, maar een sterk gevoel: een drang om niet alleen verhalen, maar om het leven zelf door te geven.

There are loved ones in the glory, Whose dear forms you often miss; When you close your earthly story, Will you join them in their bliss?

  • Refrain: Will the circle be unbroken By and by, by and by?— In a better home awaiting In the sky, in the sky.

(…)

One by one their seats were emptied, One by one they went away; Here the circle has been broken— Will it be complete one day?

From: Will the circle be unbroken (1907)

Ada R. Habershon

Pin It on Pinterest